Ensor: Masks and Light is geïnspireerd op de beeldtaal van James Ensor, waarin maskers, vervreemding en gelaagde identiteiten centraal staan.
In dit werk krijgt het masker vorm als een koraalachtige structuur. De openingen functioneren als doorkijkpunten, waardoor de kijker door het beeld heen kijkt en telkens andere fragmenten waarneemt.
Kleur is aan beide zijden van het glas aangebracht, waardoor geen voor- of achterkant ontstaat maar een verschuivend beeld dat afhankelijk is van standpunt. Het werk verandert voortdurend in zijn verschijning en toont steeds een andere compositie.
Het glas wordt niet ingezet als transparant drager, maar als actief beeldvlak waarin licht het oppervlak moduleert en lagen zichtbaar maakt zonder ze volledig te onthullen.
Ensor: Masks and Light speelt met wat zichtbaar wordt en wat verborgen blijft — een voortdurende verschuiving tussen onthullen en verhullen.













